یکي ديگر از اعتراضاتي که (از سوي کليسا) بر مساله تعدد زوجات رسول خدا (ص) شده اين است که (اصحاب کليسا) گفته‏اند: تعدد زوجات جز حرص در شهوتراني و بي طاقتي در برابر طغيان شهوت هيچ انگيزه ديگري ندارد و رسول خدا (ص) براي همين جهت تعدد زوجات را براي امتش تجويز کرد و حتي خودش به آن مقداري که براي امت‏خود تجويز نموده (چهار همسر) اکتفا ننموده و عدد همسرانش را به نه نفر رسانيد.
اين مساله به آيات متفرقه زيادي از قرآن کريم ارتباط پيدا مي‏کند که اگر ما بخواهيم بحث مفصلي که همه جهات مساله را فرا گيرد آغاز کنيم، علي القاعده بايد اين بحث را در تفسير يک يک آن آيات بياوريم و به همين جهت گفتگوي مفصل را به محل مناسب خود مي‏گذاريم و در اينجا بطور اجمال اشاره‏اي مي‏نمائيم:
ابتدا لازم است که نظر ايراد و اشکال کننده را به اين نکته معطوف بداريم که تعدد زوجات رسول خدا (ص) به اين سادگي‏ها که آنان خيال کرده‏اند نبوده و انگيزه آن جناب از اين کار زياده روي در زن دوستي و شهوتراني نبوده است، بلکه در طول زندگي و حياتش هر يک از زنان را که اختيار مي‏کرده، به طرز خاصي بوده است.
اولين ازدواج آن حضرت با خديجه کبرا عليها السلام بوده، و حدود بيست‏سال و اندي از عمر شريفش را (که تقريبا يک ثلث از عمر آنجناب است) تنها با اين يک همسر گذراند و به او اکتفا نمود، که سيزده سال از اين مدت بعد از نبوت و قبل از هجرتش (از مکه به مدينه) بوده.
آنگاه - در حالي که - هيچ همسري نداشت - از مکه به مدينه هجرت نموده و به نشر دعوت و اعلاي کلمه دين پرداخت و آنگاه با زناني که بعضي از آنها باکره و بعضي بيوه و همچنين بعضي جوان و بعضي ديگر عجوز و سالخورده بودند ازدواج کرد و همه اين ازدواج‏ها در مدت نزديک به ده سال انجام شد و پس از اين چند ازدواج، همه زنان بر آن جناب تحريم شد، مگر همان چند نفري که در حباله نکاحش بودند.و معلوم است که چنين عملي با اين خصوصيات ممکن نيست‏با انگيزه عشق به زن توجيه شود، چون نزديکي و معاشرت با اينگونه زنان آن هم در اواخر عمر و آن هم از کسي که در اوان عمرش ولع و عطشي براي اين کار نداشته، نمي‏تواند انگيزه آن باشد.
علاوه بر اينکه هيچ شکي نداريم در اينکه بر حسب عادت جاري، کساني که زن دوست و اسير دوستي آنان و خلوت با آنانند، معمولا عاشق جمال و مفتون ناز و کرشمه‏اند که جمال و ناز و کرشمه در زنان جوان است که در سن خرمي و طراوتند و سيره پيامبر اسلام از چنين حالتي حکايت نمي‏کند و عملا نيز ديديم که بعد از دختر بکر، با بيوه زن و بعد از زنان جوان با پيره‏زن ازدواج کرد، يعني بعد از ازدواج با عايشه و ام حبيبه جوان، با ام سلمه سالخورده و با زينب دختر جحش، که در آن روز بيش از پنجاه سال از عمرشان گذشته بود ازدواج کرد.